พี่เอ็มไม่ใช่พี่เอ็มอีกต่อไปแล้ว........ น้องไม่รักพี่แล้ว!!
เอ้า .. แล้วน้องไปรักพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่
เอ้า .. ปฏิเสธไม่ได้หรอก เพราะน้องคิดถึงพี่ทุกวัน
เอ้า .. ทำไมล่ะ รักไม่ได้รึไงวะ(คะ)

อย่างน้อยโบก็รักพี่ในระดับหนึ่งก็แล้วกัน รักอย่างที่เป็นสิ่งน่าประคับประคอง ประคับประคองรักนั้นที่เกิด ไม่เชื่อหรอกว่า รักที่เกิดนั้นไม่มีที่มา และมันต้องเป็นสิ่งที่เราเองยอมรับ และยินดีที่จะได้ทำ หรือพูดคุยสิ่งต่าง ๆ กับคนที่เรารู้สึกดีด้วย
เพราะโบจะไม่คุยกับคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยได้มากมายขนาดนั้นหรอก
หรือพี่ไม่รู้สึกถึงมันบ้างเลยหรือ

ความรักเล็ก ๆ น้อยนิด ที่ไม่มีความรู้สึกอย่างอื่นมาปะปน
ไม่มีความหลง ไม่มีความชอบ ไม่มีความอยากได้ ไม่ต้องการอดีต ไม่ต้องการอนาคต
ไม่มีอะไรเลย นอกจากรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้สัมผัสกัน มีกำลังใจไปเรียน มีกำลังใจทำงาน กำลังใจที่หาได้ยาก

แต่หลังจากวันนั้น มันก็ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น
สิ่งที่ได้คือ ทำให้รู้ว่า เราต่างก็เป็นคนธรรมดา มีต่อมอดทน และต่อมเหลือทน ไม่โทษว่าใครผิด ไม่โทษตัวเอง ไม่โทษพี่ด้วย ไม่โทษคนอื่น อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราทุกคนควรจะได้เจอ เพื่อเรียนรู้ ...... เรียนรู้ถึงความโชคร้าย โชคดี ความรัก

การสร้างกำลังใจนั้นยาก
แต่การเรียกกำลังไปที่สูญเสียไปให้กลับคืนมานั้นยากยิ่งกว่า