ไม่อยากทำอะไรที่มันขัดกับความรู้สึก

เพราะฉะนั้น เราจะไม่สนใจแถลงการณ์ (ขออภัยด้วยครับผม) ^___*

ขอทำตามความตั้งใจเดิมอาจมีสาระบ้าง ไร้สาระบ้างตามเรื่อง หวังว่าคงไม่ว่ากัน

แรกเริ่มเดิมที อย่างที่บอก ว่าจะทำบล๊อกนี้ให้เป็นไดอะรี่ ด้วยหวังว่าจะให้เป็นของขวัญกับใครคนหนึ่ง ในวันเกิดของเขา 7พฤศจิกายน 2527 วันเกิดของคุณพนักงานโสตฯที่น่ารักที่สุดในโลก

แต่เรื่องราวกลับกลายเป็นว่า ความสัมพันธ์อันดีของเราทั้งสอง ดูเหมือนจะสั่นคลอนด้วยความงี่เง่าของเราเอง ด้วยความสับสน ไม่แน่ใจ กลัว หวั่นไหว และหวั่นใจ จนทำให้เขาอึดอัดจนแทบอ๊วก

และอยู่มาวันหนึ่ง เขาก็อ๊วกออกมาจริง ๆ

วันนั้นก็คือ เมื่อคืนนี้เอง หลังจากได้พูดอะไรออกไป เราทั้งคู่ดูเครียดกว่าปกติ หลากหลายถ้อยคำ พรั่งพรูออกมาจากปากเขา ฉันได้แต่นิ่งฟัง เงียบ เงียบ จนมาถึงคำถามที่ต้องตอบ "ทำไมน้องต้องปิดบังพี่ด้วย" ฉันถึงรู้สึกตัวว่า คงต้องพูดอะไรออกไป ....... และแม้กระทั้งตอนนี้ ยังคงไม่แน่ใจว่า ที่พูดไปตอนนั้น "สมควรแล้วหรือ" นั่นมันใช่สิ่งที่เขาอยากฟังไหม

แต่ประโยคเดียวที่ทำฉันน้ำตาหล่น.... เผาะ .... เผาะ คือ " ขอระบายหน่อยเถอะ !! " พี่รู้ไหม ในความรู้สึกของน้องตอนนั้น ที่กำลังมองไปยังท้องฟ้ากว้างดวงดาวช่างสวยงามกว่าทุกคืน กลับกลายเป็นว่า ท้องฟ้าที่มืดสนิท กลับยิ่งมิดแสงดาวเหมือนเด็กที่โดนมัดมือมัดเท้ากรอกยาขม

ราวกับว่า ที่ผ่านมาพี่ต้องเก็บงำความรู้สึกพี่ทำอย่างนั้นทำไม มีอะไรทำไมไม่บอกบอกเสียแต่เนิ่น ๆ ไม่ใช่ปล่อยจนนานวันรอให้มันระเบิดออกมา .....จนน้องตัวชาไปหมด

เมื่อเริ่มต้นแบบนี้ ของขวัญวันเกิดชิ้นนี้ คงไม่สวยงามซะแล้วซินะ ขอโทษนะคะ

ทำได้แค่นี้จริง ๆ